Copyright 2019 - Fisober FSF

Recordas ó Fisober no Campionato de España

Hoxe traemos ó Recordas a histórica disputa do Campionato de España polo Fisober, entre o 15 e o 17 de Xuño de 2012. O título Autonómico (Recordas Aquel Título... O gran día)  déralle ó Fisober a posibilidade de disputalo, fora en A Coruña, cas ganas que tiñan as rapazas de ir por España a disputalo... A ventaxe de que se disputara en A Coruña foi o apoio de familiares, amigos e siareiros do club. O Pavillón de Os Rosales e o Palacio dos Deportes de Riazor foron os escenarios.

Ler máis: Recordas ó Fisober no Campionato de España

Recordas Aquel Partido... O Título de Copa

Hai seis ano o clube non puido rematar a tempada de mellor forma xa que o Fisober puido erguer o título de Copa Provincial (despois de perder o de Liga in extremis) logo de concluir o partido con un empate a dous goles. Dese partido recordamos que foi un 15 de Maio de 2010 ás 18:30horas.

A pesares de que o Fisober se adiantou por dous goles a cero, a falta de dez minutos para o final o Boqueixón conseguiría o seu primeiro gol facendo que lle entrasen os nervios ás da Costa. Conseguiría o empate o Boqueixón a tan só catro minutos do final, pero acabaríase levando o encontro o Fisober na tanda de penaltis por catro goles a tres.

El conjunto femenino de fútbol sala se impuso al Boqueixón, su rival directo.

El Fisober no pudo finalizar mejor la temporada 2009-2010. Las jugadoras de Fran Toba superaron al Boqueixón, campeón de liga, en la tanda de penaltis, después de concluir el partido con empate (2-2).

Fisober: Paula; Eva, Patricia, Ana, Barca -equipo inicial- Alba, Andrea, Olalla, Elsa, Eva y Lara.

Boqueixón: Rocío; Patri, Fani, Mariana, Tania -equipo inicial- Raquel, Ana y Salomé.

Árbitros: José Vilas y Jesús González. Estuvieron bien.

Goles: 1-0, Eva; 2-0, Eva (descanso); 2-1, Patri; 2-2, Marina. Incidencias : Buena entrada en el pabellón Castelao I de Ordes, con un centenar de aficionadas.

El Fisober consiguió su primer torneo de Copa al imponerse a su rival más directo en toda la temporada, el Boqueixón, que consiguió el título regular.

El encuentro no podía comenzar mejor. Iba un minuto y Eva batía a Rocío, la mejor portera de la competición. Pasaron nueve minutos y nuevamente Eva consiguió el segundo tanto.

En la segunda parte, el Boqueixón comenzó a dominar y llevar el peso del encuentro, pero sin inquietar lo más mínimo a Paula. Por contra, el Fisober en varias contras pudo sentenciar el partido. Faltaban diez minutos para el final y el Boqueixón consiguió el 2-1. Los nervios aparecieron y el Fisober no lo pasó bien. A falta de cuatro minutos para finalizar el encuentro, el Boqueixón consiguió empatar al aprovechar un error de las de la Costa da Morte. Después de una prórroga el marcador no se movió, por lo que hubo que recurrir a la tanda de penaltis. El Fisober consiguió el triunfo por 4-3.

Eva Lago Recorda Aquel Partido...

Ler máis: Recordas Aquel Partido... O Título de Copa

Recordas aquel partido... Cando un empate vale unha salvación

Hoxe traemos ó Recordas un partido do 4 de Maio de 2012, un partido que supuxo a salvación matemática na primeira tempada do Fisober en Segunda División evitando así unha última xornada que podería ser de infarto. Parece ser que para algunha a noite foi longa e outras, como Cenicienta, as 12 volveron ó hotel. Quedará para outra ocasión as que desafiaron a malvada madastra Pioto e seguiron a festa por Pamplona...

Partido desputado en Pamplona contra o Txantrea, onde xogaron Eva, Elsa, Ana, Noelia e Barca e tamén xogaron Myre e Inés. En encontro de "idas y venidas" con goles de Noe, Ana e Barca que acabaría con un empate final por tres goles a tres que lle concedería ao Fisober a permanecia en Segunda División. Recordan aquel partido Inés e Barca:

Barca Recorda Aquel Partido

Obxetivo cumplido e o título deste ultimo partido. Como siempre viña tocando tocaba sufrir e de que maneira. Sabedoras de que o equipo rival non se xogaba nada en ningun momento saimos coa idea de que nos deixarian ganar. E fomolo comprobando co paso dos minutos. Recordo o tremendo calor que tuvemos que soportar, e sobretodo a conxura que fixemos antes de entrar no pavillon. Ali sentadas as 7 na misma acera e falando de que estabamos as que estabamos e punto pero que ibamos a sacar o partido como fora. E asi foi. Con sufrimento ata o ultimo suspiro que si ben recordo elas forzaron unha falta ao final de todo que foi de infarto.

Tras o pitido final... alegría, satisfacción polo traballo cumplido e sobretodo pola loita durante toda a liga. Recordo que de tan cansada que estaba xa nin aguante tuven para quedarme a disfrutalo por Pamplona adiante. Ah! A anecdota foi que a Ines tocaralle ese viaxe durmir conmigo (ri)... Non sei que lle pasara pero algun problema tivera coa ventana ou con algo!

Inés Recorda Aquel Partido

Pois do partido de Txantrea recordo que tiñamos que sacar puntos si ou si, para permanecer outro ano más en Segunda División. Salimos ó partido con ganas e empezamos ganando anque despois nos empataron e remontaron pero nos seguimos remando hasta ser capaces de remontar e asi foi,  tuvemos mala sorte no final e empataronos no último minuto. Pero ainda asi conseguimos os puntos para manternos outro ano más en Segunda. Do que máis recordo e do post partido xa que fomos de pubs por Pamplona (ri) ainda que eu as 12 tiña que estar no hotel, xa que non me deixaba salir Fran (ri). Tamén recordo que antes do partido lle recei a un San Fermín que había no hotel.

 

 

 

Recordas Aquel Título... O gran día

Aquel 31 de Marzo de 2012 e o nome de Guntín  quedará marcado en letras de ouro na Historia do Fisober, o clube acadaba aquel ansiado título e como tal foi celebrado. Campionas Autonómicas, billete para o Campionato de España e ascenso a División de Prata , quen llo diría a un humilde clube que nacera en Setembro de 2004. Por eso quedará para a Historia un grupo de rapazas que foron as raíñas da pista esa tempada e non foron outras que: Paula, Patri, Elsa, Ylenia, Nuria, Ana, Olalla, Noelia, Barca, Alba, Eva e Myrella. Ca axuda cando foi necesario de xogadoras do filial, como María, Inés, Laura, Iria ou Tamara e todas as xogadoras do B que con cada adestramento axudaron a este éxito. 

No apartado fútbolístico o cinco inicial estivo formado por Paula, Patri, Nuria, Ana e Barca; pero tamén desputaron o encontro Noelia, Elsa, Myrella, Ylenia, Eva e Olalla. O resultado final foi de tres goles a sete a favor das da Costa, con goles de Ana (2), Patri, Myre e Noe (3).

E como non, aqui vos deixamos as declaracións e vivencias das nosas protagonistas:

Son tantos os recordos que se me veñen á cabeza sobre aqueles días, que podería encher varias páxinas... Sen embargo, se tivese que facer unha selección dos máis especiais, tería claro con cales me quedaría. Un deles sería un dos partidos previos,  contra o Marcón, que sen dúbida marcou un punto de inflexión para nós. Eses partidos tan disputados e tan vividos son os que máis gusto da gañar. Recordo que disputara unha boa segunda metade, recordo a efusiva celebración de cada gol e a adrenalina durante todo o partido, pero sobre todo, recordo a explosión de alegría e a celebración ao rematar o partido. Foi como se xa gañásemos a liga! Hai unha foto moi fermosa, que mesmo saíra no periódico, onde coido que as nosas caras e expresións recollen á perfección o que aquí estou a relatar. A verdade e que comparando o partido do Marcón co do Guntín, onde realmente celebramos o título de liga, este último resultou un partido máis doado e menos disputado. Lembro que ata alí nos acompañara a nosa inseparable afección, a marea negra, que ao ritmo do bombo e dos cánticos nos acompañaron durante todo o partido e tamén durante a gran celebración final onde a champaña cubría a pista polideportiva de Guntín. Nesa celebración non me podo esquecer tampouco daquelas duchas de auga fría ca roupa posta, jajajaja. Outro recordo moi especial, que non quero esquecerme de mencionar por todo o que nos aportou e para nós significou, foi o vídeo motivacional que nos preparou a nosa Andrea, a miña gran compinche, que pese a non estar con nós nese momento seguíao estando sempre. Con el logrou emocionarnos, enchernos de forza, de valor e de ilusión cada vez que saíamos á pista escoitando dita canción. Aínda hoxe me sigo emocionando e se me segue poñendo a pel de galiña cada vez que a escoito. Recollería mil recordos especiais máis, pero tamén debe quedar un oco para que os recordos especiais das miñas compañeiras acaben de conformar esta pequena gran historia, a nosa historia. Por iso,  e xa para rematar, quero facer mención ao estupendo e divertido percorrido en camión por Vimianzo transmitindo a nosa celebración e alegría polo pobo.

Sin duda, unhas das mellores cousas que  me dou o fútbol sala foron todos aqueles momentos vividos o ano que conseguimos o título de liga. Todas as ganas e ilusión coa que disputabamos cada partido sabendo que podiamos conseguir algo grande despois de tanto tempo. Pasaban os partidos e sumabamos os puntos de 3 en 3. Acercábanse os rivales directos e ainda que con un pouco de nervios sabíamos que si xogábamos como sabíamos íbamos conseguir a vitoria. E así chegou o partido do Marcón, que foi  a primeira final. Xogábamos fora e leváramos un bus grande con afición. Ganáramos e viñeramos todo camiño de volta cantando e saltando no bus... Sabiamos que o objetivo estaba cada vex mais cerca. E chegaba o partido contra o Mos, que nos seguia na clasificacion, pa min eses 3 puntos significaban unha liga, ainda que non matematicamente ganar ese partido era como ganar a liga. A semana anterior estábamos motivadisimas, nunca estuveramos tan cerca de conseguur algo grande e tiñamos a afición volcada, Fran contando cantas personas podian caber no poli porque iba estar abarrotado, contábamos tamén cun video que axudou a extramotivarnos, cortesía de Andrea que fora xogadora do Fisober e ainda que marchara nunca deixou de formar parte da familia. Todo axudou, tiñamos todo a noso favor pa ganar o partido, confianza, equipo, afición e ganas, muitas ganas. E asi fui, solventamos o partido cun resultado bastante abultado. Como xa dixen antes, ganar ese partido para min significaba ganar a liga... Pero como non se iba celebrar antes de tempo polo que pudera pasar, esperamos o partido contra o Guntin. Fomos a polos 3 puntos que nos darían a liga a Lugo, cun bus cheo de afición... Despois de ganar volvemos cantando e montando festa, xa era unha realidade que para o ano seriamos de Nacional! En Vimianzo a festa continuou e de que maneira... Fomos nunha furgoneta polas calles cantando e celebrando o título, e seguíu a festa no Agocho e London ata as tantas... Son recordos que quedarán pa sempre na memoria de todas as xojadoras que formábamos aquela plantilla.

Ese ano non solo conseguimos un título, fomos máis equipo e familia que nunca.

Cando me dixeron cal era o seguinte “Recordas” dixen: este si que é fácil! Porque aínda que pasaron casi 4 anos, e imposible olvidarse de nada. Parece que foi onte!

Recordo que era o noso segundo ano en Autonómica, e estábamos facendo una temporada que nadie o podía creer. Tiñamos dous partidos seguidos importantes, que sabíamos que gañando os dous (Marcón e Mos, rivales directos) teríamolo prácticamente feito. E así foi…

Na miña memoria sempre quedará ver o pabellón de Vimianzo no que non cabía un alfiler: gradas cheas, tanto en asientos, escaleiras, como xente de pé. Nunca viñera tanta, pero en vez de poñernos nerviosas, demos todo o que podeimos, e gañaramos por goleada. Deixabámos o Mos a 6 puntos, e ca liga nas nosas mans. Solo nos facían falta 3 puntos!

Tocábanos ir a Guntín: se gañábamos, eramos campeonas de liga matemáticamente a falta de 2 xornadas.

Recordo que o viaxe a Guntín fora o peor de todos. Tantas curvas, tanto tempo alí metidas…e TODO POR NON  IR POR AUTOPISTA (ri). Desta vez  fóramos nun bus dos grandes cheo, xa que viñera moitísima xente de Vimianzo. Non fora dos nosos mellores partidos. Costara máis do necesario…pero cando xa nos empezamos a alonxar no marcador, todas eramos conscientes de que xa o tiñamos feito. Solo tocaba esperar ao pitido final. Todas mirando para o marcador, e parecía que o tempo non pasaba!! Pero o final chegou!! 

Ese momento e imposible de describir. Todas saltando no medio do campo (ata Nuria, que non era moito de celebrar,jajaja), nas gradas… Non sei como de repente volaba champán por encima nosa. Levar os entrenadores para a ducha...Venme tamen a imagen de Barca con un sombreiro e o capote de torero (non sei de onde o sacaría) e torear no medio da pista… ¡E que gañabamos a nosa primeira liga!, despois daquela decepción de perder a de Provincial na última xornada. Era algo moi esperado, e como ben decía a “nosa canción”, esta era a nosa oportunidad. (Tamén acordarse de que as pobres das nais que foron a Guntín tiveran que fregar a pista polo champan derramado).

Para a volta a Vimianzo, non viriamos polo mismo sitio, porque a todas se nos fixo cortísimo. Nin mareos nin nada. Tiñamos as nosas camisetas de  CAMPEONAS DE LIGA AUTONÓMICA. Foi unha auténtica festa. Afición, xogadoras e entrenadores. ESPECTACULAR. Non pararamos de cantar. E cando chegamos a Vimianzo, esperábanos una gran sorpresa: TODOS SUBIMOS NUN CAMIÓN PARA RECORRER AS CALLES DE VIMIANZO. Si si,como calquer equipo de 1º división (ri).

Fixéramos unha cena no London. O mellor da noite, SEN DUDA, foran as historias de Barca e Nuria…é imposible de olvidalas: os gitanos…o 2x1 do supermercado…solo de pensalas, escarállome sola! Aínda moitas veces que nos vemos, recordámolas! E tamén os bailes no medio da calle ca música no coche de Fran. Era todo noso!!Hai videos no Facebook…(gracias Jemisa, eses momentos están  grabados para velos sempre).

Despois foramos para Santa Comba…bailando e bailando….imáxenes nas que ves a Nuria con unas pólas no medio do pub (ri)... Pero despois de 4 anos, nunca se me vai poder olvidar a Barca “falando” en francés cuns tipos de Santa Comba. Quedou bastante claro que entenderon o que ela lle dixera…aínda que ela di que non..pero máis de unha démonos conta de que si (ri) (non era moi difícil traducilo). 

É imposible describir todo o que vivimos e o que sentimos ese día. Eso, por sorte, é algo que ninguén nos vai poder borrar da memoria, e que disfrutaremos sempre. Eu son dunhas (e tou convencida de que non a única) que pagaría por volver atrás e poder volver a vivir ese día. Canto máis tempo pasa, máis valoro o que fomos capaces de conseguir todas aquelas que formábamos parte dese equipo.

“Hey chipirón, 

todos los días sale el sol chipirón, 

todos los días sale el sol chipirón, 

todos los días sale el sol.”

É tan só escoitar esta canción e florecen os recordos por si sos. Era a nosa canción. Previa a cada partido, posterior a cada vitoria. E como non, a do gran día: PROCLAMACIÓN DE CAMPIOAS GALEGAS. Mais, o tan desexado ascenso a nacional.

Comezando, o vídeo “A pola liga”, que Andrea Sendón, ex compañeira e gran amiga, fíxonos co fin de motivarnos. Aínda que persoalmente, comigo o que máis conseguiu foi emocionarme. Só podo dicir, que a día de hoxe,  o vídeo ségueme pondo a pel de galiña. Non tiña un só pero. O noso propio reflexo. 

“Ser líder significa loitar”, a frase do vídeo máis significativa, a que máis nos marcou, e a que me serve pra proseguir. A unión facía a forza, loitabamos cada segundo, deixabamos a pel no campo. Saiamos a por todas e lograbamos o que queríamos. 

A primeira final sería contra o Marcón, se ganábamos, tiñamos a liga, por dicilo de algunha forma, na man. O partido era fóra, pero non viaxamos solas, a nosa afición viña a nosa beira. Un bus cheo de xente cun único obxectivo; apoiar o seu equipo. E conseguímolo, tres puntos e festa rachada no viaxe de volta.  

A segunda final, foi na casa, lembro que o polideportiva estaba a rebentar. O Mós era un rival complicado e non no lo poría fácil. E vela aí, un partido difícil, pero demos o cento dez por cen e gañámolo. 

E a terceira, e última final, en Guntín. Outra vez, un bus cargado. Un día repleto de nervios, un partido no que non puiden gozar máis xogando. Os minutos corrían e o noso soño estaba máis cerca de facerse realidade. Finalmente, o partido rematou, os berros comezaron. Saltamos, tirámonos, bailamos, cantamos, abrazámonos e pasámolo como cativas. A liga xa era nosa.

A celebración? Unha semana sen voz. Un viaxe en “camión” coma se da selección se tratase, iso si, por Vimianzo e ca nosa afición celebrando connosco. Un churrasco exquisito e unha noite de troula insuperable. 

Xa fai catro anos disto, pero cada vez que recordo os bos momentos vividos, non podo evitar un sorriso.  

 

O dia que ganamos a liga foi o colofón a unha temporada perfecta, un grupo unido, con boas actuacions no campo e mellor fora entre as xogadoras! O partido final non eran as mellores condicións xa que era un dos viaxes mais longos da liga, a Guntin, e en autobus... co que o mareo era considerable!

Por fortuna chegaramos con antelacion suficiente e xogaramos un bo partido que a pesar do nervios normales sacamos adiante e puidemos empezar a celebrar xa no banquillo antes do pitido final!

En realidad creo que ganamos porque ese dia no campo non estabams 5, xogabamos con un mais xa que o desplazamento da aficion fora de 10! Viñeran con nos no bus acompañandonos nese dia tan especial, acompañados da pancarta de marea nejra e todos vestidos con camiseta negra! Asi todo foi mais facil!!

Despois do pitido final houbera saltos e celebracions na pista na que incluso corriu o champan, o manteo ó mister e a ducha no vestuario de xogadoras, corpo tecnico e aficionados... Por certo a auga nese momento fervia e unha vez terminado todo cando nos quixemos duchar a auga estaba fria!

O sair xa duchadas lucimos as camisetas de campeonas gallegas que a directiva nos tiña preparadas para nos e para os aficionados e estes desde o pabellon ata o bus fixerannos un pasillo con aplausos!

A volta fora xenial con cánticos entre xogadoras e aficionados e incluso se me fixo corta, tan corta como larga a ida!

O chegar a Vimianzo recorremos as calles nun camion tal cual equipo de 1 división, coa posterior cena no London e a celebracion de pub en pub!

A verda e que ese dia foi o mellor momento deportivo da miña vida deportiva e a cancion que cantamos no bus define ese momento a perfeccion: "como me voy a olvidar que el fisober gano la liga, como me voy a olvidar si fue lo mejor que me paso en la vida!!

O dia q ganamos a liga foi o colofón a unha temporada perfecta,un grupo unido,con boas actuacions no campo e mellor fora entre as xogadoras! Os partidos previos a ese día foran os mais especiales, xa que ganarlle o marcon e o mos era practicamente sentenciar a liga, contra o mos fora impresionante o pabellón a rebosar e unha victoria clara acercabanos mais o titulo de liga. Do dia que ganamos a liga definitivamente teño un moi bonito recordo, ainda que a tarde non empezaba moi ben, o camiño de ida a guntin fora un matadero estabamos todas molidas como sardiñas, do partido teño un recordo especial xa que marcara (se non recordo mal) o meu primeiro hat trick en autonómica e poder facelo o día que ganamos a liga fora impresionante.. Para a celebración  de despois non hai palabras que podan definir como nos sentíamos cada unha de nos.. Paseo nun camión polas calles de Vimianzo, bailes e cánticos no medio da calle, historias de volta a casa e demais que estaran por sempre no meu recordo.

Sería imposible comentar con palabras o vivido aquel dia! O día que o futbol me deu algo tan bonito como o que non recibira nunca. Ser campionas da Liga Galega foi algo que non se poderá esquecer nunca. Pero mais que ese dia como tal foron os dous partidos anteriores, Marcón e Mos; partidos que sin duda nos acercaron máis ao título.  E tras Marcón logo viña o segundo clasificado, o Mos. Partido de alto nivel, nervios, ganas, presión... e a todo eso a grada a tope! Impresionante o pavillon a rebosar e como non podia ser doutra maneira partidazo e goleada ao segundo, 7-2 si mal non recordo (recordas mal Barca, foi seis a un)... Tras uns primeiros minutos de tensión pasaron os goles e o baile ao rival... de cine!

Tras ese partido sabíamos que o título non se ia escapar e a festa por todo lo alto. Chegamos a Guntín, o último partido sabendo que estaba nas nosas mans o título. Partido que tras un comezo con nervios se puxo de cara e solventamos ben. E co pitido final o júbilo, champan pola pista, cantos, choros de alegría, festa no vestiario... momentos únicos e inolvidables sin duda. E a volta a Vimianzo lo más... no bus saltanto, cantando, gritando...

Chegamos a Vimianzo e aquelo foi de película, paseamos polas calles como os profesionais cando van no seu lujoso bus ao descuberto. O noso de lujoso tiña pouco (ri) pero eso era o de menos... Foi sen duda INOLVIDABLE!

Son das poucas cousas que che da o deporte, moitos momentos malos para despois tocar o ceo! Aquelo foi o broche a unha temporada fenomenal. Dou lugar a un equipo que escribiu o seu nome en grande entre os grandes. Dende aquela o Fisober non sería un equipo calquera, seria un duro rival.

Eu personalmente toquei o CEO ese dia... mais ben ese ano.

Este “Recordas cando…” por ahora foi o que máis me gustou!! Unha das mellores etapas que me dou o fútbol sala e no que está incluído un dos mellores días da miña vida. O ano no que ganamos a Liga gallega e ascendíamos a División de Plata despois de moitos anos xogando xuntas no mimo club.

Era o segundo ano que xogábamos en Autonómica e directamente íbamos a por todas, pero ainda que pensábamos en ganar a liga, estaba claro que non eramos as favoritas. O caso é que iban pasando as xornadas e puxémonos ahí arriba na tabla, con posibilidades de todo. E chegou o tramo final, na segunda volta, cando viñan os duelos directos cos de arriba, nervios a flor de piel e muita tensión. Fomos superando obstáculos, ganarlle o Marcon na sua casa fora un dos grandes e despois ven o decisivo. Era vida ou morte, tiñamos que ganarlle ao Mos na nosa casa, rival directo que estaba na loita coma nós. Pa ese partido Andrea Sendón, ex compañeira nosa, fixeranos un vídeo moi emotivo para motivarnos e funcionou moito, dou una tecla correcta pa mover algo en nós que nos fixo querer a victoria ainda con máis ganas.

Sobre 400 personas había aquel día vendo o partido, metidas no pabellón de Vimianzo, ainda hoxe non sabemos como. A reventar de xente e a reventar de ánimos e cánticos desde a grada. Aquelo, hasta ese día non o vivíramos casi ningunha de nos, non nos escoitábamos nin falando a un metro.

O partido fora tenso e complicado, hasta o tramo final non conseguimos a vantaxe suficiente no marcador como para estar tranquilas. O mellor foi como difrutamos xogando, sabendo que o estábamos facendo ben. Ganar era celebrar media liga e así o fixemos, fomos cenar como siempre todas xuntas e pasamos unha boa noite. Acordome que quedamos con ganas de máis, pero non ganáramos ainda así que seguíamos cos pes na terra.

Foi en Guntín, na xornada seguinte onde conseguímos o título a falta de duas xornadas. Ese sí que foi o gran día. Desde o minuto un vivímolo a tope. A afición acompañáranos a Guntín, en Lugo. Botellas de champán, un capote co que Barca dera unas clases improvisadas de toreo… recordo que máis de un foi a ducha directo, con roupa e calzado jajaja. Salimos do pabellón con toda a afición facéndonos o pasillo e o bus fora unha festa continua.

A cousa seguío en Vimianzo. Paseo polo pueblo nunha furgoneta de protección civil, ainda máis xente esperando pa recibirnos. Foramos a varios bares tomar algo hasta que terminamos cenando unha boa churrascada das de Mouzo no London. Desa cena o mellor pa min, e seguro que pa todas, foron as historias que en confianza nos contaron Nuria e Barca jajaja despois de 9 meses de liga soltáronse co alcohol e o éxtasis da victoria e foi o mellor que puderon facer. Deronnos casi as 4 da mañan cantando e bailando na carretera coa música do coche de Fran a tope, e despois

fóramos a Santa Comba, non se pode contar todo con detalles pero foi épico, o día e a noite. Cheo de anécdotas e risas, ainda que eso xa era unha rutina pa nos.

Sin duda un dos mellores días da miña vida. Ganar esa liga e saber que competiríamos en Nacional. Con 16-17 anos non podía pedir máis. Siempre estarei agradecida a todas e todos os que formaban parte do grupo que tíñamos durante eses anos.

Do partido contra o Marcón acórdome que sufrimos (sempre é un equipo difícil), pero tensión no seu grado máximo sentina contra o Mos. Xogar en Vimianzo coa grada a tope e con xente a pe de pista impresiona. A pesar dos nervios, fomos total e indiscutiblemente mellores e o resultado así o reflexou, quitándonos a espiña da ida. E, a todo esto, Andrea de Carnota preparando ese vídeo de motivación..onde me quedo cunha frase que di o rato de Ratatouille : "Ser líder significa loitar". E a iso salimos en Guntín..o camiño fora moi longo, era todo monte pero conseguimos o noso propósito, gañar a liga. Lembro a barca toreando, a pista empapada de champán, a piña de xogadoras...o partido non vamos decir que fora fácil, pero xa o gañamos antes de xogalo, con esa pedazo afición. Tamén me lembro de marcar un gol nese partido cando sacaron porteira xogadora, de que marcou Noe etc... e sabedes o mellor? Unha cubeta chea de Estrellas Galicia esperábanos no bus. O camiño, polo tanto, de volta a casa, foi unha locura. Que alegría, que alboroto, que todo... chegamos a Vimianzo e pasearonos como verdadeiras campionas nun remolque. E, para rematar, Santa Comba en vena ( aínda que antes xa bailamos o chuchuá, Fran incluído). Son esas cousas que non se olvidarán nunca... Grande Fisober.

E para rematar gustaríanos darlle as gracias a toda a afección que nos acompañou ao largo destes máis de dez anos de historia. Aqui vos deixamos co video e coas fotos da celebración. Alé Fisober!!

Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga
Celebración...
Celebración Liga Celebración Liga

 

En capítulos anteriores...

Recordas Aquel Título... O vídeo

Recordas Aquel Título... O gran esquecido

Recordas Aquel Título... Case campionas

 

Recordas Aquel Título... Case campionas

No terceiro capítulo de Recordas Aquel Título, o partido que deixou ó Fisober as portas de ser campión, aquel 24 de Marzo de 2012 o Pavillón de Vimianzo foi unha caldeira,  vitoria e average fronte o gran rival pola Liga o Mos, xa solo quedaban 3 puntos para acadar o éxito. Un encontro no que xogadoras, corpo técnico e afeción o deron todo para conseguir tan ansiada vitoria.

Aqui vos deixamos a crónica do partido:

FISOBER : Paula, Patri, Nuria, Ana e Barca ; tamén xogaron : Elsa, Noelia, Ylenia, Myrella, Olalla, Eva  e Alba.

MOS : Asun , Silvia, Vanesa, Marga  e Sara; tamén xogaron : Katty, Adriana, Isabel  e Melisa.

ÁRBITRO E MESA : Emilio Losada e Yayo Pájaro.

GOLES : 1-0 Ana,(descanso ), 2-0 Barca, 3-0 Patri, 4-0 Barca, 4-1 Vanesa, 5-1 Ana, 6-1 Nuria.

Un Pavillón de Vimianzo ateigado e entregado  unido a  un Fisober enorme foron a simbiose perfecta para que as da Costa se queden a solo tres puntos do título de Liga Autonómica a falla de tres xornadas despois de golear este sábado   o segundo clasificado o Mos.

Conscientes da importancia do partido os dous equipos saíron totalmente concentrados a pista, pero as locais tentaron impoñer o seu ritmo e o seu xogo.

As primeiras ocasións foron para elas  e así unha chegada por banda de Patri tivo que ser enviada a saque de esquina pola visitante Asun. E casi sin tempo para respirar era Barca a que tiña a opción de abrir o marcador.

As locais seguían o seu e Nuria de forte disparo poñía a proba de novo a Asun os cinco minutos. 

Pero rondando os oito minutos de partido chegaron os mellores momentos visitantes a contra que foron ben freados pola meta local Paula. Primeiro foi a visitante Silvia quen recuperou para despois tentar sorprender dende lonxe por encima.Despois foi a perigosa e bulliciosa Vanesa quen se topou con Paula.

Chegábase o intermedio desta metade e de novo Barca non atinaba para adiantar as súas. A resposta visitante non se fixo esperar e de novo Vanesa non era quen ante unha inmensa Paula.

Parece que estes sustos puxeron en alerta a un Fisober que decidiu non dar máis marxe de maniobra as visitantes neste tempo e lanzouse na busca do gol. No minuto trece primeiro Ana lanzaba para que atallase Asun e despois era o turno de Barca.

Achuchaban cada vez máis as locais ata o punto que despois dunha xogada de Patri as de Mos case fan gol en propia porta. E tanto foi o cántaro a fonte que a cinco para o fin as visitantes cometeron penalti.

Un penalti o cal tomou a responsabilidade de tirar Ana e que supuxo o gol que deu un pouso de tranquilidade as locais. 

Nos últimos minutos deste periodo  buscaron un segundo gol sin descanso, dispuxeron de  ata tres contras finalizadas por Nuria pero que non tiveron o premio do gol.

E  na última xogada antes do tempo de lecer unha contra a desesperada xa que remataba o tempo  petou en Elsa e foise amodiño a rentes do pau.

A saída da segunda metade as visitantes decidiron dar un paso adiante conscientes de que se lles escapaba a Liga. Pero como na primeira metade fora  Paula  nesta segunda Eva tamén  estivo inmensa. Ningunha das dúas deron un alo de esperanza o rival.

Os catro minutos Barca tiña a ocasión para o segundo local. A resposta visitante foi por medio da pivote  Katty que bateu no pau de Eva. Pero o partido xa collera un ritmo endiañado e Nuria topou con Asun na contra.

E claro tocaballe disparar as visitantes pero Eva era un muro infranqueable. A resposta do Fisober deulle a opción a Elsa e Ana. Corrían os minutos nun sin vivir e chegaron as últimas grandes opcións no ida e volta para as visitantes pero Adriana ata en dúas ocasións non pudo superar a Eva.

Todo mudou e se clarificou  cando os oito minutos Barca facía o segundo gol local ante o delirio do público. 

E sin tempo a disfrutalo era Patri a que poñía o terceiro e mataba totalmente o partido.

Xa que logo  as visitantes pediron tempo morto e optaron pola porteira –xogadora como última nave para seguir vivas na Liga. A ruleta rusa foi un manxar para as locais, cada roubo era unha opción de perigo clara, así Nuria ou Patri probaron sorte dende propio campo. 

Incluso a porteira Eva estivo en varias ocasión preto do gol. Solo a sete para o fin un disparo da visitante Katty se foi de novo o pau.

Pero o Fisober a contra era mortal e Barca facía o cuarto a sete para o fin. Mos seguía co ataque de cinco e o premio tiverono cun tiro cruzado de Vanesa a cinco para o fin.

Puro espellismo xa que a catro para o fin un roubo de Ana propiciou o seu tiro dende propio campo para poñer o quinto e casi deseguido Nuria facía o sexto.

Dende ahí ata o fin festa nas gradas, e un par de dobre penaltis para as locais nos pes de Noelia e de Ylenia que mandou o seu lanzamento o longueiro. E os dous equipos desexando xa o fin.

O final do partido desatou a festa nas gradas e deixou a solo unha victoria do título de Liga Autonómica o Fisober.

Derrota justa la cosechada por nuestras chicas en Vimianzo, ante el líder y justo campeón de la Liga Autonómica, en uno de los peores partidos de toda la temporada.

Las nuestras salieron a la pista de Vimianzo metidas en el partido, pero la presión intensa y la velocidad en el juego rival, nos puso las cosas muy difíciles desde el principio. Los primeros quince minutos fueron un monólogo, donde nuestro equipo solo pudo defenderse ante los constantes ataques rivales, basados en dos jugadoras clave de las que ya estabamos alertados, y aun así no pudimos parar. A pesar de todo el Fisober tan solo pudo conseguir un go, tras un penalty por mano dentro del áreal. El partido cambió en los últimos cinco minutos, cuando las nuestras subieron la línea defensiva, y aunque los contraataques de las locales eran muy peligrosos, al menos se llegaba a la portería en incluso pudimos empatar en dos ocasiones antes del descanso.

Con 1-0 empezaba la segunda parte. Las nuestras siguieron aumentando la presión y consiguieron tener más el balón y crear ocasiones, pudiendo empatar en un tiro al palo de Katy. Aun así tan solo las grandes intervenciones de Asun permitían al equipo mantenerse con vida. Sin embargo a los 7 minutos de esta parte un rechace tras una gran parada de Asun, lo concretaron las locales en el 2-0. A partir de aqui las nuestras decidieron entonces arriesgar con portera-jugadora, algo que hasta la fecha siempre nos había traido buenos resultados. Pero en esta ocasión la suerte no acompañó y en la primera jugada con portera jugadora, Vane perdió un balón que sentenció el choque con el 3-0.

Las nuestras no arrojaron la toalla y decidieron seguir intentándolo. Vane corrigió su error marcando el 3-1. En la jugada siguiente Katy sola delante de la portera tuvo el 3-2 en sus botas, pero falló y en el rechace un tiro desde medio campo puso el 4-1 que mataba el partido. Poco después llegó la expulsión de Jose, que resignado replicó al árbitro ganándose una segunda amarilla. De aqui al final nada, dos goles más de las locales que dejaban el marcador en un abultado 6-1.

Felicidades al Fisober, que aunque basa su juego demasiado en dos jugadoras, posee un futbol sala eléctrico y con gran pegada, por lo que es justo vencedor de esta Liga.

E como non, hoxe falamos con dous dos responsables técnicos que fixeron deste clube algo máis grande!

Chans, o delegado, Recorda Aquel Título...

Ese ano había un equipazo e ademais estábamos sendo moi regulares.

Chegaba o día importante, o día de facer historia e como o fútbol nos debía unha do ano de Provincial, íbamos a por todas. Viaxe longo ata Guntín pero moi ben acompañados polos afeccionados. Aquel partido non fora tan duro nin con tanta emoción coma Marcón e Mos. Sacamos un bo resultado e conseguimos ser Campionas. Ao sonar a bocina final todo foron abrazos, saltos, cánticos, fotos, auga e ata champán senon recordó mal e como non a camisola conmemorativa.jejeje. O viaxe de volta foi toda unha festa cos afeccionados, seguindo cos cánticos e a festa. A chegada a Vimianzo tiñamos un camionciño esperando para facer o percorrido de campionas polas rúas de Vimianzo. Ao rematar o paseo pois boa ceíña e para rematar pois un pouco de festa ata Santa Comba.

Foi un ano moi bonito e ogallá o volvan a repetir e consigan o título. ALÉ FISOBER ALÉ ALÉ.

Fran Pioto, o adestrador, Recorda Aquel Título

Pioto, o adestrador, Recorda Aquel Título...

A verdad é que foi un mes intenso, empezou co encargo a Andrea Sendón do video, vasnos axudar a ganar a liga, e defeito asi foi, estrenouse na previa da saida a Marcòn que era a o partido mais complicado, con esa vitoria sabiamos que a liga estaba cerca, xa que o pròximo rival era o Mos, que loitaba con nos pola liga, pero era na nosa casa e ahi non perdiamos, de feito o resultado final foi 6-1 creo recordar e a festa foi total.

Quedaba culminar en Guntín para ser matematicamente campións, alquilamos bus grande e tod@s en familia ganar a liga, o partido non fora moi complicado e o rematar festa campal, acordome de fregar o polideportivo xa que o deixamos feito un cristo cas duchas de champan, a viaxe de volta cantando no bus, paseo en camión o chegar a Vimianzo, bailes na porta do Londón cunha música espectacular (ri), la barbacoa, e cousas asi... e para rematar despediuse a noite en Santa Comba, eu no coche durmindo, pero disque foi boa. 

En capítulos anteriores:

Recordas Aquel Título... O vídeo

Recordas Aquel Título... Case campionas

E maña, o gran remate coas grandes protagonistas!!

f t g